|
ما در! مرا قسم به صفا و و فا ی تو با عشق و با عطوفت بی مد عای تو جزتوکسی به خا نه دل بهرسجد ه نیست ما در قسم به خلد برین زیر پا ی تو شبها به پا ی بستر من تا سحر نخفت دارم همیش حرمت آن لحظه های تو گر قطره سرشک به چشمم تو دیده یی سیل سرشک روان بشد از چشمها ی تو دانم که رنج داده ترا رنجها ی من قر با ن مهر و الفت بی انتها ی تو موی سیا ه تو به غم ما سفید گشت نا زم گذشت و حو صله و رنج ها ی تو با آنکه د ور از تو ام و از نوا زشت آن خاطرا ت مهر تو پر کر ده جا ی تو تا زنده ام ز جا ن و د لم خد متت کنم با اشتیا ق به دیده کشم خا ک پای تو خواهم ز با رگا ه خداوند لا یزا ل عمر دراز و راحت بی انتها ی تو با شد (بها نه ) د ردلم این آ رزو مدا م تا پا ی جا ن به سجد ه نشینم به پا ی تو شاعر > بهانه .
چشمـــان مــرا به " بــلخ" زیبـا ببـریـد د ستان مــرا بـه لمــــــس " با با" ببـریــد خـا کســـتر قـلـب داغ هـجـــرت زده ام بـر سـینـــــه ی داغــدار " بکـــوا" ببــریــد یــا پیکـــر مـــن روان آمـــــــــو داریـــــــد یـا روح مــرا بـه جســـــــم دریـا ببــریـــد ســوز جـگــــر نشــسته در خـونـم را بــر مــرهــم " قنــــد هار" بی مــا ببریـد خشت وگل و سنگ از استخوانم سازید بـــر ســاخــتــن "کـابــل" فـــردا ببــریــــد صــد بوســه ی عــاشــقانه از لـبـهـا یـم بـرچهــره ی سنگ سنگ کــوه هـا ببـریــد دامـــن ، دامـــن شــگفـــتـن شــعــرم را بــر جلــوه ی لا له هــای صـــحرا ببــریــــد شاعر >> بهار سعید
+ نوشته شده در جمعه دوازدهم اسفند 1390ساعت 10:5 بعد از ظهر توسط نسیمه
|
 چـــــو ايــن دفتــر حكايــــت دارد از دلبســى حــرف و شــكايـــت دارد از دل  بــــه حكــــم طـــالعـش از اختـــــر دل نهـــادم نــام او را دفتـــر دل(طلوع خورشد) صـدفهــايــى كــه دارد سـاحـل مـــنبســى از آن صـــدفهــا را زســاحــــل نمـــودم جمـــع و شـد ايـن دفتــر دل بمــــانـــد بعــــد مــــا در روزگـــــــارى
نــه چنــدان بگـــذرد از ايــن زمـــانـــه كــه مـا را نيســت نــامـى ونشـانـــه وليكـــن دفـتــر دل هســت بــاقــــى مِـــنَ الاْنِ اِلــــى يَــــوْمِ التَّــلاقـــــى 
|
|
کنــار رود میـرقصـد غــزل بـا تـار مــــوی تــو
پرستـو می تـپد یک آسـمان در جستجوی تــو
کدامین ابر پاشیده خیالـت را در این ساحـــل
کـه از امـواج دریـا می تـراود عطرو بــوی تــو
بـه کهسـار خیـالـم قـامــت نـــاز تــو رویــده
بـه رگهـایـم دویــده قطـره قطـره آرزوی تـــو
تـن هـر واژه در دریـای چشمان تـو رقصید
تنیــده در تـن سبـز غـزل گلـبرگ روی تــــو
دلـــم را در میـان پـرنیــان شعــر پیچیـــدم
شبی نظر سرت کردم فـرستادم بسـوی تــو
به لبهایت اگر جاری شود شعر قشنگ من
بیگیـرم از هــلال مـاه نــو طـوق گلـوی تـــو
شاعر»» هادی میــران
رمضان آمد و آهسته صدا كرد مـــرا
مستعد سفـر شهر خدا كـرد مـــرا
سیـر نمیشــوم ز تــو ای مـه جان فـزای مـن
گفتــم روزکـی دو سـه مـانـدهام در آب و گل
بستـه خوفــم و رجـا تـا بـرسـد صـلای مـــن
گفت در آب و گل نهای سایه توست این طرف
بـرد تـو را از ایـن جهـان صنعـت جان ربای مــن
زینــچ بگفـت دلبــــرم عقـل پــــریــد از ســـرم
بــاقـی قصــه عقل کل بـو نبـرد چه جای مــن
بـاران ببـار ، بـاران ببـار ، مـرا بيـاد مـن بــــيار
ببــر مـرا از يـن ديـار بـه دسـت يــارم بسپـار
دیشب به سیل اشک ره خواب می زدم
نـقـشی به یاد روی تو بر آب می زدم
روی نگار در نظـــــرم جــلـوه مــی نمـــود
وز دور بوســه بر رخ مهتـاب می زدم
در طلبـت رفـت بـه هـر جـا دلـــم
