شاعر> رهی معیری

صبح است ساقيا قدحي پرشراب کن
دور فلـک درنـگ ندارد شتاب کـن

زان پيشتر که عالـم فاني شود خراب
ما را ز جام باده گلـگون خراب کـن

خورشيد مي ز مشرق ساغر طلوع کرد
گر برگ عيش مي‌طلبي ترک خواب کن

روزي کـه چرخ از گِل ِ ما کوزه‌ها کـند
زنـهار کاسـه سر ما پر شراب کـن

کار صواب باده پرستي سـت حافـظا
برخيز و عزم جزم بـه کار صواب کـن

برو ای مهربان اما ... " تو را من چشم در راهم "

شاعر ....سامان احتشامی

در آسمان غزل عاشقانه بال زدم

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی

نروم جزبه همان ره که توام راه نمایی

همه در کاه تو جویم همه از فضل تو پویم

همه توحید تو گویم که به توحید سزایی

توحکیمی توعظیمی تو کریمی تو رحیمی

تو نماینده ی فضلی تو سزاوار ثنایی

نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجی

نتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی

همه عزی و جلالی همه علمی و یقیینی

همه نوری و سروری همه جودی و جزایی

همه غیبی تو بدانی،همه عیبی تو بپوشی

همه بیشی توبکاهی،همه کمی‌توفزایی

لب ودندان سنایی همه توحید توگوید

مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

حکیم سنایی غزنوی

جرم بیگانه نباشد که تو خود صورت خویش

گر در آیینه ببینی برود دل ز برت

راه آه سحر از شوق نمی‌یارم داد

تا نباید که بشوراند خواب سحرت

هیچ پیرایه زیادت نکند حسن تو را

هیچ مشاطه نیاراید از این خوبترت

بارها گفته‌ام این روی به هر کس منمای

تا تأمل نکند دیده هر بی بصرت

بازگویم نه که این صورت و معنی که تو راست

نتواند که ببیند مگر اهل نظرت

راه صد دشمنم از بهر تو می‌باید داد

تا یکی دوست ببینم که بگوید خبرت

آن چنان سخت نیاید سر من گر برود

نازنینا که پریشانی مویی ز سرت

غم آن نیست که بر خاک نشیند سعدی

زحمت خویش نمی‌خواهد بر رهگذرت

شا عر ... سعدی